Pepper love

Gepubliceerd op 27 februari 2021 om 22:08

Pepper & Simon

Pepper, niet onze eerste hond, niet de tweede, maar de derde. 
Wel de eerste waar ik een iets over ga vertellen.

Hij kwam op 24 juni 2019 naar Nederland, de eerste elf jaar van zijn leven woonde hij op Lesbos. (Griekenland) 
Toen de mensen van Gaga animalcare hem zagen, woonde hij op het terrein van een ijzerhandel. 
In een soort overkapping , op beton, troffen ze hem aan, met een vreselijke tumor op zijn koppie. 
Zo groot als een kleine voetbal, en helemaal kapot geschuurd, pijnlijk, en de tumor bedekte zijn linkeroog helemaal. 
Ze hebben hem meegenomen, hij is geopereerd, en de  tumor bleek gelukkig goedaardig.
Zijn gebit werd gesaneerd en hij werd gesteriliseerd. 

Nadat hij was bijgekomen in het huis van Gerbien, de Nederlandse vrouw die het hart en de ziel van Gagaland is, mocht hij naar Nederland. 

Toen ik hem zag op de site, (zie de foto's hieronder) viel ik als een blók voor hem. 
Die blik! Die uitstraling! 
Van zijn akelige verleden wist ik toen helemaal niks. 
Ik heb toen meteen aangeboden om hem op te vangen, als foster. 
Ze waarschuwden, want op zijn leeftijd kon adoptie wel es lang gaan duren, maar dat was helemaal prima, bij mij mocht hij lekker uitrusten en acclimatiseren. 

Hij werd gebracht door Heidi, en we wilden hem op het speelveld kennis laten maken met Pippin en Minas - onze andere twee honden - maar er was geen sprake van kennismaking. 
Pepper zat helemaal op slot. Verstijfd. Een hoopje verstijfde ellende...
Met heel veel geduld kregen we hem binnen, waar hij versteend in de keuken ging zitten. 
Ik wilde hem graag in zijn zachte bed hebben, maar durfde hem eerst niet zo goed op te tillen. Ik wist niet of hij boos/bang zou worden. Manlief schoof voorzichtig zijn  arm onder hem en zette hem in zijn zachte mand...en heel langzaam zagen we hem een beetje ontspannen. 

Tot mijn grote schrik kwam er de tweede dag een telefoontje, dat er een echtpaar was dat graag wilde kennismaken met Pepper. Toen was het mijn beurt om te verstijven...en in mijn hoofd hoorde ik heel hard: NEEEE!
Ehm...hm..ik ging hem toch alleen opvangen? Foster? Dit was toch wat we voor hem wilden? 
Nou...niet dus! 
Ik kreeg tranen in mijn ogen als ik er aan dacht hem te laten gaan.
Dat verbaasde me toen nog. 
Kortom..Pepper kwam op maandag en op donderdag was hij officieel van ons! 
Tot ons grote genoegen vonden Pippin en Minas hem ook meteen lief. Net als alle andere honden en mensen die hem leren kennen trouwens..

Het arme dier had het duidelijk behoorlijk zwaar gehad. Bij elke plotselinge beweging dook hij in elkaar, zijn hele lijf was gespannen, en katten vond hij doodeng. Op straat zijn katten natuurlijk je concurrent als het om eten gaat..en die strijd had Pepper duidelijk al lang verloren van katten. 
Daarom deze foto.  Onze Siem, onze eindeloos zorgzame Siem, had het binnen een paar maanden voor elkaar...een ontspannen Pepper, met zijn koppie rustend op Siem. 
Mijn allerliefste lievelingsfoto van hen. 

Pepper ontspande steeds meer, werd steeds grappiger en blijer, en vond (en vindt) het elke dag weer feest dat er zoveel lieve mensen zijn die hem best even willen kriebelen.
Een paar weken geleden ging hij voor het eerst echt spelen met Minas...ontroerend en heel grappig, want hij is natuurlijk een stijve hark. 
Vorig jaar begon hij in het zomergras te rollen...ook zo komisch, met die stramme poten maaiend in de lucht. 
En met wandelen, heeft hij dagelijks de gewoonte achter te blijven, en als ik dan op mijn hurken ga zitten komt hij héél blij op me afgerend, schuddend en huppelend alsof hij elke keer weer blij denkt: ik hoor bij jou! Ik hoor bij jou!!!
Blaffen is ook erg leuk...een soort 'ho ho' , waarbij hij zijn voorpoten niet op de grond kan houden. 

Dat ik die eerste dag volledig voor hem gesmolten ben, verbaasd me nu helemáál niet meer.
Pepper is liefde in een vachtje. 
Elke dag ben ik weer verbaasd, hoe je het zó zwaar kunt hebben gehad en dan zó eindeloos lief zijn! 

Hij heeft natuurlijk kwaaltjes, en wat extra verzorging nodig op zijn leeftijd, maar elke dag dat hij bij ons is, is een feestje. 
Elke dag als hij zo oertevreden en vol overgave in een stapel kussens ligt, ben ik zó blij dat het fosteren volledig is mislukt, en dat hij ons leven zoveel rijker maakt. 

Met dank aan iedereen die hem destijds heeft geholpen, en dank aan Gerbien, die heel goed had ingeschat dat hij bij ons hoort. 

En oh ja....het is natuurlijk een rooie...en hij heet Pepper, maar dat heb ik - Red Hot Chili Peppers aanbidder - niet eens bedacht..hij heette al zo! 
Het heeft zo moeten zijn. 
Liefs
Inge

Pepper, not our first, not our second, but our third dog. 
He is the first I will tell you about though. 

On 24th of june 2019 he came to the Netherlands, the first eleven years of his life were spent on Lesbos . (Greece)
When the people of Gaga animalcare spotted him, he was living at a  scrapyard. 
Outside, under a roof, on a concrete floor..with an enormous tumor on his head. 
The size of a small soccer ball, all scraped and bloody, in pain, the tumor even covered his left eye. 
They took him, he had surgery, and the tumor - luckily - turned out te benign. His teeth were fixed and he was sterilized. 

After a recovery period at the house of Gerbien, the Dutch woman who is the heart and soul of Gagaland, he was ready to move to the Netherlands. 

When I saw him on the website (see pictures below) I fell for him instantly! 
That look! That presence!! 
At that point I had no knowing of his horrid past. 
I immediately offered to foster him. 
They warned me that this could be a longtime foster, because of his age, but that was fine, he was welcome to acclimate and find his bearings with us. 

Heidi brought him to us, and we wanted him to meet Pippin and Minas - our other two dogs  at the playing field next to our house. 
But there was no playing, not even a meeting. 
Pepper was completely shut down. 
Numb. 
A poor, all tensed up sad little dog...
With a lot of patience we led him to the house, where he sat down in the kitchen ...no visible intention of moving. 
I só wanted him to be in his soft bed, but I was afraid to force him...I had no idea what he would do, get angry? 
My husband gently lifted him up and put him in his welcoming bed.....and very slowly we saw the life return to his body. 

The second day we got a phone call, there was a couple that wanted to meet Pepper, and I was utterly dismayed.
Now it was my turn to go numb and tense up...in my head I heard this loud: NOOOOO!
Ehm...hm..ik was going to foster him, right? This was the plan to begin with?
Well, plans change!
I teared up by the thought of having to let him go. 
At the time, I was surprised by my reaction.
To make a short story short, he came to us on Monday, and by Thursday he was officially ours! 
Much to our delight, Pippin and Minas we fond of him instantly. As is every dog and human that meets him for that matter. 

The poor thing obviously had had a hard life.
With every sudden move on our part, he cringed and recoiled. His muscles where all hard and tense. 
He was scared of cats. In the streets cats are the competition when it comes to food...and he had obviously lost that battle a long time ago. 
That's why I chose this picture. 
Our Simon, endlessly caring loving Siem, gained his trust within a few months ...look at this sweet dog, his head resting on Siem.
One of my most favorite of favorites pictures..

Pepper started to relax more and more, he became more funny and happy with every passing day. And everyday he celebrates intensely all these people that are so willing to tickle and pet him. 
A few weeks ago he actually played and fooled around with Minas...and it looks really funny, because he is not the most flexible of dogs anymore. 
Last year he started the habit of rolling around on his back in the summer grass, which is hilarious with his stiff old legs in the air. 
And on our walks he developed the habit to stay behind a little...and when I crouch down, he comes running at me, all jiggling and wagging his tail, as if he loves to feel: I´m with you! I belong with you!!!
And his bark is funny too...sort of 'ho ho', and its impossible to bark without jumping on his front legs. 

Now, I am not at all surprised at my initial reaction to him. 
Pepper is pure love, wrapped in a fur. 
Every day I am amazed at how you can have had such a hard life, and be so infinitely sweet!

Yeah..he has some small issues, needs a bit more care at his age, but everyday he is here is a great day. 
When I look at him lying in a pile of pillows...all surrendered and perfectly content, i'm só darn happy to have failed at fostering him. 
He makes our lives so much richer. 

Thank you - once again - to everyone that has helped him. Specially Gerbien, who foresaw perfectly that he belongs with us. 

And oh yeah...of course he is a red dog....and his name is Pepper - but with me being this Red Hot Chili Pepper devotee you'd think I gave him this name right? Well, no..it was his name already. 
It was just meant to be.
Love
Inge

The sweetest soul that ever lived has left the earth on 10-10-2021. My heart is broken. Thank you for gracing my life. Love.

https://gagaanimalcare.com/

Wanne help for only 1 euro a month? (or more)  :  https://gagaanimalcare.com/teaming/


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.